( คิดถึงจึงมาหา)ตอนนินทาแม่ปั๋ว
แฮ่ม ไม่ได้เขียนไดซะนาน ไม่ได้ตามได ซะไกลโข แต่ก็ผลุบๆๆโผล่อยุ่ในเฟตบุคพอควร ตอนนี้มีคอมส่วนตัว ที่เร้วปริ้ดได้ใจ ที่ได้รับการอนุเคราะห์จากคุณนาย เก่าแต่แจ๋ว เลยพอได้มาทักทายกันบ้าง ไม่ต้องตบตีเข้าคอมยามวิกาลมากนัก แต่ก็ยังไม่วายยามวิกาลเหมือนเดิม เพราะงานการที่ทำ
ชีวิตที่ห่างหายไม่มีอะไรมาก ยังเซ็งคุณชายอยู้บางครั้งบางคราว ขัดใจขัดตา ก็หลายหน แต่ต่อไปเขาจะเริ่มไปทำงานแล้ว ค่อยหายใจหายคอสะดวกหน่อย อยุ่บ้านเจอหน้ากันทุกวัน ตลอดเวลา มันก็ต้องมีเรื่องมาให้ชวนตีทุกทีซิน่า
ตั้งแต่เริ่มมีงานมีการทำ ไม่ใช่ซิ มันมีเหตุผลแบบนี้มานานแล้ว เพียงแต่ไม่เคยบ่นไม่เคยนินทาลงไดซักที ได้แต่โทรไปบ่นให้เพื่อนฟัง แต่วันนี้ขอนินทาแม่คุณชายกับน้องชายหน่อยเถอะ ไม่ใช่เรื่องร้ายแรง แต่เป็นเรื่องความคิดที่ขัดแย้งกันกับเรา หรือจะเป็นเพราะ ตั้งแต่คุณชายตกงานเราเลยหาเรื่องมาคิด อคติหว่า เอาน่าจะเป็นด้วยเหตุใดขอนินทาก่อนแล้วกันนะ ใครจะว่าเป็นลูกสะใภ้ ใจแคบ ชอบหาเรื่องก็เชิญตามสบาย เพราะชีวิตครอบครัวแต่ละคนไม่เหมือนกัน เชิญคิดลบและคิดบวกได้ตามใจชอบ อิฉันมันพวกยอมรับได้สบายอยู่แล้ว
มามะมานั่งร่วมวงนินทาแม่ปั๋วกัน ก้ากกกกกกกกกกก
แม่ปั๋วดิฉัน ชีชอบตามใจคุณลูกแบบไม่ค่อยมีสมองของความเป็นแม่มากนัก ลูกพูดลูกคิดอะไรดีไปหมด นินทาใครว่าใครก็ประมาณเออออห่อหมก ชอบช่วยในสิ่งที่ไม่ควรช่วย แต่ในสิ่งที่สมควรช่วยกลับไม่ช่วย เลี้ยงลูกไม่โต ไม่มีเพื่อนฝูง เพราะชอบคิดว่าคนนู้นคนนี้ไม่ดี ชอบมีอคติกับชาวบ้านไปหมด ลามมาถึงลูกชายที่มีความคิดแบบเดียวกัน ส่วนคุณลูก โทรหาพระมารดาทุกวัน วันละหลายหน ขนาดออกไปข้างนอกด้วยกัน กลับถึงบ้านยังต้องโทรรายงาน ก็ยังคุยยาวเหมือนเดิม บางทีคุณลูก ไปซื้ออะไรข่้างนอกมา ก็โทรรายงานพระมารดาว่าซื้อนู่น ซื้อนี่มา อิฉันอยุ่นี่ โทรหาแม่แค่อาทิตย์ละครั้ง บางอาทิตย์ทำงานเวลาไม่ตรงกับที่ไทย ก็ไม่ได้โทร โทรไปก็คุยกันไม่นาน แค่รู้ว่าแม่สบายดี ก็แค่นั้น แต่นี่อยุ่ประเทศเดียวกัน ไกลกันไม่ถึง 5 กิโลการเดินทาง มีเรื่องคุยกันเยอะดี ไม่ได้อิจฉานะ แต่มันเป็นอะไรที่เวอร์ คุยเรื่องอะไร ก็นินทาคนนุ้นคนนี้ ซื้อไอนุ่นมา ไอ้นี่มา
แต่เรื่องคุยกัน ทุกวันของเขา มันก็เป็นอะไรที่ปกติแล้วล่ะ แต่ถ้าจะมีเรื่องขัดใจอะไร ก็ตรงเวลาที่คุณลูกบ่นว่าอะไรชาวบ้าน ก็เออออห่อหมกกับเขา ทั้งๆๆที่ก็ไม่ได้เคยเจอหน้าคนที่ลุกว่าหรือพูดถึง เวลาลูกส่งใบสมัครงานไปที่ไหน แล้วส่งกลับ ลูกก็บ่นก็ว่าไอ้ที่ส่งกลับอย่างงุ้น อย่างงี้ แม่ก็ผสมโรงไปด้วย แทนที่จะมีคำพูดที่มันดีกว่านี้ อย่างเหตุการณ์ครั้งหนึ่ง ทางศูนย์ตกงานเขาส่งจดหมายงานมาให้คุณลุกติดต่อไปที่นี่ เขาก็ส่งไปทางอีเมล์ใช่ปะ แต่ไม่ยอมโทรไปหา ให้เหตุผลที่ว่า จะได้มีหลักฐานทางอีเมล์ ทางร้านอาหารนี้ เขามีอีเมล์ตามหัวจดหมายก็จริง แต่เขาไม่ได้ตอบรับอะไรมา มันก็มีเหตุ ว่า พอถึงเวลา ที่มีนัดกับทางคนตกงาน ทางนี้เขาก็บอกว่า ร้านอาหารร้่านนี้มีมาว่า คุณลูกไม่ติดต่อไป คุณลูกก็บอกว่าทำไมจะไม่ติดต่อก็ส่งทางอีเมล์ไง ก็มีปัญหาไป ซึ่งก่อนหน้านั้น อิฉันก็เตือนแล้วนะ ว่าถึงส่งทางเมล์ ก็โทรไปหาด้วย บางคนมีเมล์ก็จริงแต่ไม่ค่อยได้เช็ค บางคนทำงานเขาก็ไม่มีเวลานั่งหน้าคอม เหมือนแกนี่ ไม่ฟังเมียล่ะค่ะ ฟังแม่ พอเจอเหตุการ์ณแบบนี้ก็หัวเสีย โยนความผิดให้ทางร้านอาหารนี้อย่างเดียว มันก็ด้วยกันทั้งสองฝ่ายละวะ แต่แกมากกว่า เพราะแกเป็นคนหางาน เตือนแล้วไม่ฟัง เมียอย่างดิฉันมันโง่ค่ะ ไม่รุ้อะไรกับเขาหรอก คุณลุกก็โทรบ่นให้คุณแม่ฟัง คุณแม่ก็ว่าร้านตามคุณลูก ไม่ได้คิดในหลายๆๆด้านแบบนังเมียโง่นี่ เลี้ยงลูกไม่โต น้องชายโตจนจะแก่ แม่ยังไปทำนู่นทำนี่ให้ แต่ทีเวลาเราฝากให้ดูหมาให้ 2-3 วัน มาดูให้ไม่ได้ ต้องไปฝากข้างบ้านเขาดูให้
ที่ไปฝากข้่างบ้านดู เพราะวันที่ 26 นี้จะไปหาน้องสาวที่ฮอลแลนด์ แม่ไม่รับฝาก แต่พอบอกฝากข้างบ้านดู ต้องให้กุญแจ เขา มีมาต่อว่าอีก จะต่อว่าหาพระแสงดาบอะไรมิทราบ ฝากตัวเองที่เป็นแม่แท้ๆๆไม่ได้ ก็ต้องฝากคนอื่น น่าอนาจใจดีแท้ มีต่อเวลาเรื่องให้กุญแจกับข้างบ้านอีก ชาตินี้จะมีไว้ใจใครได้ไหมเนี่ย ขนาดอิฉันไปทำงานพี่เลี้ยงเด็ก เจ้าของบ้านให้กุญแจสำรองไว้ตลอดเลย ทำงาน 3 ที่ ให้กุญแจไว้หมด นี่เราเป็นคนอื่นนะ ดิฉันถามคุณลูกว่าคุณแม่ เธอไม่มีเพื่อนเลยเหรอ เขาบอกไม่มีเพราะไม่ค่อยได้คบใคร ( ไม่ค่อยได้คบใครหรือไม่ค่อยมีใครคบกันแน่ฟะ) ชอบมีความคิดแบบนี้ พี่น้องเขาเองยังตัดได้เลย นับประสาอะไรกับคนอื่น
นี่แค่น้ำจิ้มนะ มีอะไรอีกหลายๆๆเรื่องที่ดิฉันขัดใจ แต่ที่แน่ๆๆ คือ พักหลังดิฉันคลายความสนิทลง แทบไม่อยากรับแขกที่เป็นคุณแม่ ตั้งแต่เรื่องทิี่ดิฉันออกไปทำงาน มีข้ออ้างนุ่นนี่ บอกคุณลูกให้ระวังเรื่องภาษีที่มันจะจ่ายเยอะ ไม่มีจะแหลกแล้วยังจะให้กลัวอีก ปัญญา...... คิดได้ไงฟะ แต่ลูกสะใภ้ มันเริ่มออกจากคอกแล้วค่ะ ไม่เคยช่วยเหลือ เรื่องหางานทำ ได้จากคนอื่นทั้งนั้น คนในครอบครัวไม่ช่วยเลย มันน่าตลกดีแท้ จนดิฉันจำจนเข่้าสมองเลย
เมื่อก่อนคิดมากเรื่องความช่วยเหลือในครอบครัว แต่ตอนนี้ จางไปแล้ว มีแต่แค้นฝังใจ ตอนนี้บอกตามตรงว่าเป็นคนตีสองหน้ากับแม่ปั๋วกับน้องชายปั๋วมาก ยิ้มให้ที่มุมปาก แต่ใจอยากแยกเขี้ยวใส่ ทำให้คิดถึงครอบครัวที่ไทยมากขึ้น ญาติพี่น้องที่ไทย พอเดือดร้อนก็แทบจะวิ่งมาช่วยแทบไม่ทัน แต่นี่อะไรเนี่ย เฮ้อ บ่นไปก็เท่านั้น ไม่ได้อะไรดีขึ้นมา
ทำงานมากๆๆจะได้ไม่ต้องคิดมาก อยากทำงานทุกวัน ตั้งแต่เช้าจรดเย็นไปเลย ไม่อยากหยุดเลย ให้ตายเถอะ ครอบครัวอิฉันอบอุ่นมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
มีความสุข สุขภาพกายและใจแข็งแรงกันทุกคนนะคะ
